Kaşık

Bana sarılınca hani yağmur duracaktı
O kadar bıkacaktık ki aşkımızdan
Susuzluktan bunalıp
Tuz yalayanlara dönecektik
Oysa şimdi etrafımda dönemiyorum
Hayattaki baş döndüren hızdan
Suç bizde,bizde tabii
Kurumuş talihimize umut ektik
Şimdi ızdırap biçiyoruz
Verimli bir toprak gibi bahtımızdan
İmgem benimle birlikte
Ben imgemden ayrıyım
Ben onda,istediği gibi,yokum
O bende,ben hayatımda yokum
Pişman da değilim hâlimizden
Nihayetinde üstün insan âşıktır
Benim şikayetim pilavın tadı değil
Kırılan kaşıktır
Millete sorsan tercih eder
Ekmek poşetini aşk ateşine
Sanki hepsinin çatısında olacak
Birer helikopter pisti
Hadi bre dahilî bedhahlar!
Ben sayar mıyım insandan
En koyu kapitalisti
Yahut ahmak sosyalisti
Hepsi aynı handan
Soluğu kesilmiş pespayeler gibi
Sarhoş ve yorgun çıktılar
Ben poşete düğüm bile atamam
Ama nasıl aşka düşüleceğini
Newton'un başındaki elma gibi bilirim
Ve şeref sayarım bunu
Ve üstün tutamam
Bir aşçı ile sözgelimi
Gördüğüm zaman zavallı bir dilhûnu
Haritalara baktım uzun uzun
Düşmüş yerlere içimizdeki uçkun
Uzaktan bakınca avlanmış kuzgun
Şeklinde niye sızlıyorsa o yüzden
İçimize dökülüyor içimizin acısı
Bizi öldürecek tüfeklere,oklara
Çocuklar gibi şüphesiz kanarız
Ve yine o yüzden sıralı sırasız
Okla vurulmuş kuzgun gibi kanarız
Birazcık şuh,çokça mahzun çünkü
Zehir zemberek yalnızlığımız
©şair-i-dem