keskin bir rüzgar eser zaaf bedenime
soğutur aşkla kaynayan yüreğimi
kaplıcalar bile eritemez donmuş umudumu
ağaç çürüsü oldum koskocaman ormanda
kasvetli yalnızlık uğultuları başuçumdayken
içtiğim kadehin gözyaşı ıslatır masaları
hasret suyuydu dökülen kadehlerden
hazan bir özlem dökülür meşelerden
sevginin kılıçtan geçirilidiği sonbahar gününde
şafak aydınlığı ışık olmuyor karanlığıma
şelaleden kara baht dökülüyor vücuduma
lezzet vermiyor kanat kırpan martılar kalplere
şaşakalırım bulutlardan dökülen dertlere
elem veriyor her damlası dokununca tenime
hazin kalbimi vurur tıpkı kurşun gibi
sokak lambasının altında yazabilmek şiiri
sokak lambasının ışıkları hüzünle doluyken
A