katiller de korkar.
Kendinden korkar.
Korkularından korkar.
Ve katilden korkarlar.
Gece uyurken bir katil ona seslenir.
"Sen katilsin şerefsiz!!"
Ve beynindeki sesler
bağırarak fısıldar kulağına doğru.
Gülümseyen suratlar sana döner;
"Bizimle gel ölü.! "
Ardından küçük bir kızın kahkahası yayılır odaya:
"Seni özledim abla. Beni almaya
ne zaman geliceksin?.." Ve
bi daha, bi daha ve en sonunda
fırlarsın yataktan.
Koşarsın, ona var gücünle
sarılırsın özür dilersin.
Ama bir yankı duyulur odada:
".. Çanak çömlek patladı!!.."
Sonra kesilir sesler.
Sanki bir zafer kazanmış
gibi gülersin.
Ardından bıçakta yere düşer.
Ve son nefesinde
"..O...Ben değildim!.."
diye fısıldarsın.
Ufaklık
"iyi uykular abla"
ve boynuna ipten bir kolye takar...
©_elifnur_
_