öyle alışmışım ki sana yokluğun varlığıma değmiyor
bunun katili benim her kahır bana düğse keşke
sana bir toz kadar acı üzüntü vermeseydim keşke ama
insan kaybedince anlıyormuş bunu
hayallerimiz kaldı yaşayamadığımız birlikte kurduğumuz
gideceğimiz yerler vardı bizim şimdilerde yaşlı gözlerle baktığım
şuan sesini duymak için nelerden vazgeçerdim ama
insan kaybedince anlıyormuş bunu
birlikte yürüyeceğimiz sokakları tek başıma dolaşıyorum
okuyacağımız kitapları tek başıma okuyorum
her sayfa da güzel mı diye yanıma bakıyorum derin sessizlik
ama insan kaybedince anlıyormuş bunu
bana her gün seni soran büyük bir karanlık var
birşey diyemiyorum dilim dönmüyor yokluğuna
sadece birgün belki yine burda olur diyebiliyorum
ama insan kaybedince anlıyormuş bunu
dün senden bahsettik yine yağan yağmurla
sırılsıklam ıslandım sen çok seversin yağmuru
kimse bu kadar yeter hasta olacaksın demedi
ama insan kaybedince anlıyormuş bunu
sokak şimdi bomboş hafifte karanlık
küçük küçük yağmur taneleri düşüyor ellerime
beni sevmezsen yağmurları sev yağmurlar yağsın yüreğine
ama insan kaybedince anlıyormuş bunu
©diableares
D