KAYBOLAN MANEVİYATIM

Gel hayatımı şenlendir.
Güldüğüme bakma neşemden mi?
Ne sensizlik gitti ne şer geldi.
Bende fazlasıyla demlendim.
Biliyordum aslında olacakları.
Öyle gideceğim ki donacak kanın.
Sen ki ne baharlar soldurdun.
Söndürdün gönlümde son ocakları.
Öldürdün seni sensiz sevecekleri.
Biliyorum o gelecek geri.
Onca yeminimi söndüremez.
Döndüremez hak yolunda ölecekleri.
Ki ölmüştün beşer bir vaziyette.
Topla bütün geçmişimi azı yetmez.
Topla bütün firakları gidişleri
Senin olmadığın hiçbir zerreye ilişmedim.
Yokluğun sorun değil gelişin haktır.
Sanki acemiydim sanki yeni çıraktım.
Sanki şu kainat beni bıraktı.
Gidişin her saniyesi saçımda yeni bir aktır.
Sallanıyor senin payitahtın.
Devrilicen ruhumun en har tepesinden
Kaybolan maneviyattın
Zulüm başka bir veledin sana yar demesinde.
©ta-ha