Elbette her doğan çocuk,
Saf ve temiz bir oluk,
Melek gibi sevimli, küçücük,
Ama büyüdükçe melek kalacak insan nerde?
Masum bakışlar, pırıl pırıl,
Tertemiz bir kalp, bembeyaz bir nilüfer.
Sevgi dolu kollar, sıcacık bir kucak,
Dünyanın en güzel varlığı, o küçücük can.
Yıllar geçer, zaman akar,
O saf oluk yavaş yavaş dolar.
Kirlilikler bulaşır, lekeler oluşur,
Melek kalbinin yerini hırs ve öfke alır.
Masumiyet kaybolur, yerini bencillik alır,
Sevgi dolu kollar yerini çıkarcılığa bırakır.
Sıcacık kucak soğur, yabancılaşır,
O küçücük can, bir yabancıya dönüşür.
Nerede o masum bakışlar, pırıl pırıl?
Nerede o tertemiz kalp, bembeyaz nilüfer?
Kaybolmuşlar karanlığın içinde,
Bulabilsek keşke, o melek kalbi bir an önce.
Bir umut var yine de,
Karanlıkta kaybolmuş olsa da.
Kalbimizin derinliklerinde saklı,
Melek kalbini bulmak, yeniden yaşatmakta.
©merasim
M