Kayıp yıllarımi toplamaya çalışıyorum
puzzlerini birleştirmeye
çocukluğumdan kalma umutlara dalarak
Teker teker ellerinden öpüyorum
bilmediğim
Hazin sonların iyileşir diye aklıma
takılıyor gidip te dönmeyenler
bir gün söz
verenler hiç kimse tanıdığım güzellikte
kalmadı bu hayatta sonra dan
Geliyor aklıma bağırarak istiyorum o an
Cesurca hem de korkarak değil.
Hep değişim denir ya insanin değişen
kendisidir.
Umudu kırılan bardağın dolu kısmı da vardı
Gök kuşağını gösteren güzelliklere
Pay bıraktığın da çıkar ortaya
çocuk masumiyetin deki renkleri
görürdük buluta yaslanan.
Balonu sönen ipi kopan karanligi da örterdi.
Ummansiz denizlere savuran saçlarını
annesi toplardı arkasına tam ortasından ayırırdı
yaşıyorsa eğer tabi !henüz hayattaysa şanslıdır.
Hayır demeyi de öğrenirdi o çocuk
oyuncağı yok diye üzülmez artık.
kayboldu diye de taziyesini tutmaz
yaralarına sarılır damardan kanına bulaşırken
irinlerin büyüdüğünü gördükçe
aynada meğer büyümek böyleymiş
derdi.
©ebrulimsi_
E