Farklılaşan ve gitgide haklılaşan kayboluş seanslarım,
Bir köşe de yardım bekler yarına merhaba demek adına.
Umutsuzluğun, oyuncaklarımdan uzaklaştığım da baktım ilk tadına.
Böylece bu izler yıllarımı da aldı götürdü,
Mazi de beni eskitmek için inan binbir yol görüldü.
Hangisini seçeceğimi bilmemekle, ayrı bir çaresizim,
Bu saatler de misafir olan acılara sükûnet hediye ederken ifadesizim.
Sessizliğim anlatır belki de bütün dileklerimi,
Sarmışken bana gün yüzü göstermeyen prangalar bileklerimi.
Beslediğim umut misal, küçük bir delikten bakarım güneşime,
Bugün de "affet" demekten başka çarem yok gönül eşime.
Tüm suçu ben üstlendim, hayat sanki adaletin kavalyesi,
Sessizlikle kaplı yüz ifadelerim de bunların en büyük bahanesi.
Neyse, zaman oyalansın ve aksın gözyaşları bulutlardan.
Belki de bir gün, bir yıldızın kayması ile elvedalaşırım sorunlardan.
Son yokuşu çıkarken yine farkettim ki azalmışım,
Günlerim gökte gökkuşağı ve ben karanlık sayfaymışım.
©ggurkann
G