O kadar tuhaf ki hayat
Kazanmak isterken hep
Ne varsa kaybediyorum,
Ne zaman umutlansam
Herşeyi mahvediyorum.
Sevilmekti sadece arzum
Herkes gibi herşey gibi
Karşılıksız sevilmek,
En sevdiğim kadına
Doya doya sarılabilmek.
Baştan yanlıştı herşey
Öyle bir kuyudaydım ki
Bağırsam ben bile duyamıyordum.
Aslında o kadar netti ki çizgiler
Bir tek kalbim anlamıyordu.
Vazgeçmeye çalıştıkça,
Hepten bağlanıyordu.
Dost bilirken seni
Her sırrını paylaşırken çekinmeden
En güvendiği olmuşken
Yüreğimin oyununa geldim.
İstemezdim böyle olsun
Ama inan dinletemiyorsun
Dünya dönerken arkanda
Sen hiçbir şey göremiyorsun.
Onca yapmacık insan arasında
Güvenemezken kimseye
Isınamazken dünyaya
En sevdiğinden vazgeçemiyorsun.
Korkuyorum bir gün ben de herkes gibi
Kalbi taş kesilir, kaybolurum diye
Birkaç dakikalik zevklere mahkum olup
Yüreğimi çürütürüm diye.
Şimdi o kadar yalnızım ki
Bir ben varım bir de kafamdaki
Oturup bir köşeye izliyorum
Acınacak halinize öylece gülüyorum.
Peki neydi doğru olan?
Gitmek mi peşinden; itmek mi içinden?
Ne yaparsam yapayım
Artık ben, ben olamıyorum.
H