Kaç tane daha umut ölmeliydi içimizde
Ve kaç yaprak daha dökülmeliydi kurumuş ağaç dalından
Hep bir ayağımız çukurda
Hep bir tarafımız yıkık
hep suratlarımız asık
kalp sevmeyene aşık
oysa ne güzel açıyor çiçek
ve ne güzel doğuyor güneş
bütün güzelliklere rağmen
içimizdeki bir güzele vurulup
geriye kalanları yok saydık
Hisler kayıp şimdi
değer göstermek ne zor işmiş değer gördüğüne misli misli
şimdi içimize çöreklendi koca bir pişmanlık
ne yapsak ne etsekte iyileşsek
ne ölüm bizden yana bu gece
ne de içtiğimiz bir bardak sek...
M