Ah kollarımdaki kayıp insan
bu karanlığın ortasında yapayalnız
üşümüş, korkmuş, yorgun ve yalnız insan
sana sesleniyorum, duy bu bitkin sesimi
ve, kulak ver kuracağım cümlelere
hayatın üstü tozlanmış bir piano gibi
tuşlara bassan elin kirlenecek
basmasan yüreğine ağırlık çökecek
en iyi bildiğim kitaptır çaresizlik
her gün bıkmadan, sıkılmadan baştan sona okurum
ve başımdan eksilmeyen bir beladır bana
omuzlarıma koyulmuş, en ağır yüktür sessizlik
ve sen,
sen öyle bir rahatlıksın ki kimse bilmez
gözlerine bakınca, o kitap kapanır
sözlerini duyunca, sessizlik son bulur
ve saçlarını koklayınca, özgürlük kapısı açılır
korkusuz, özgür ve hür bir kuşa dönerim seninle
koş kayıp insan, olabildiğince hızlı koş
kaç bu bütün karamsar hayallerden
elini kalbine yavaşça götür ve de ki
"dayanabilirim"
©çareszşair
Ç