kazilirken toprağım gözlerin dalacak
senin sesin bozacak derin sessizliği
o bunları hiç hakketmemisti
egilecek başlar seni onaylarcasina
yine etrafta derin bir sessizlik
bende demiştim defalarca
ben bunlari hakketmemistim
evinin önünde hiç giyemiyecegim ayakkabılarım
kapımı çaldığında orda olmamı bekliceksin
bunun kötü bir rüya olmasini dileyeceksin
içindeki çığlıkları bastıracaksin
benim bastirdigim gibi
toprağımi ufalayacak
zamani geri almak isteyeceksin
film seriti gibigeçerken anılar
en çok gülüşumu ozleyeceksin
toprak sarınca anlayacaksin kıymetimi
vermeyecek işte
belki de goremiceksin beni
zannedeceksin bir yerde mutlu mesut
sen yerustunde sanirken ben yeraltında
belkide çok geç ogreniceksin
toprak beni çoktan ayrıştırmis olucak
benden geriye kalan kemik yığını
bakma sen bana umrunda bile olmucam
yazık olmuş diyeceksin yarım ağızla
varlığından habersiz olduğunun
yokluğu koyar mi sana
bir parcan olmamisim ki eksilteyim seni
hiç birşey olmamış gibi
devam edeceksin hayatına
©gökçekız
G