✍✍✍...Diyorlar ki iç dökümü bir insanın özüdür.
Konuşunca rahatlarmış sözde insan.
Oysa;
sabrımın koyu gölgeli gökyüzü,
içimde kopan kıyametin en son sözüdür.
Bundandır,
şu ucu kıvrık ve yanık kekeme gülüşüm,
fırtınanın önünde fütursuzca diz çöküşüm.
Sana susa susa her şeyi bir çırpıda içime döküşüm.
Anlamazlar, anlamazsın...✍✍✍
N