Bir kelebeğin kanatlarını çamaşır makinesine atılmışlar ve soğuk suda yıkanmışlardı sanki. Bir günü vardı lakin renkleri soluktu...
İnancımı kullandılar hayata dair, hiç bir şey şu dakikaları geri vermiyecekti farkındayım. Bu yüzden alışmam gerekiyordu soluk tenime. Peki benim kendime alışmam mı çareydi hayata? Yoksa hayatın gerektirdiği renklere sahip olmadığımdan yozlaşmak mı gerekiyordu son saatlerde?
Kim dikkate alıyordu benim fikrimi? Fikrlerde renklere ayrılmış bu hayatta. Ahh be kelebek, senin 1 günlük düşlerin nasıl gerçek olacak? Yıllara hayatını satanlara nazaran!
©geceist
S