Bir kelebeğin kanadındaki toz misali hayatın yükü.
Uçsamda saatler kalmış göçmeme.
Uçarken ölürsem, alın kanadımdan yükümü.
Bu yükün altında bitmesin bu öykü.
Ne diyarlar vardı gezeceğim,
Esmedi umut rüzgarları, bulamadım yönümü.
Konayım desem, kaldırır mı toprak küçük bedenimi?
Hiç sanmam, hâlâ mezarlıklarken dünyanın süsü.
Şimdi uçarsam kovalar mı azrail?
Yakalanırsam kötü müdür benim için?
Sadece yeryüzünde mi yaşar mutluluk?
Belki asırlarca dünyadan mutlu olmak için kovulduk.
Yorulduğumuzda düşsek de, hep doğrulduk;
İki günlük dunyada doğrulmaktan yorulduk.
Belki bu yüzden uzak cennet:
Biz gökyüzüne aşıkken, topraktaydı mutluluk.
©karafan
K