Kelimelerimin yalnızlığını bağışlayın
Sessizliğe düştüğümden beri böyleyim
Sevgili
Paylaşılmazmış acı
Yalnızlık iki kişilik yaşanmaz
Tek başına yaşanırmış sessizlik
Tek başına tutuşur
Tek başına tutulurmuş aşka insan
Terk ettiğinde anladım
Sadık bir dost gibi
Yalnızlık yarenlik edermiş
Sıkılmadan
Usanmadan
Acıyla acılaşırmış insan
Yakarmış yanabildiğin kadar
Bu günde özledim seni
Doya doya çektim
Yine sordum seni içimin boş kalan yanlarına
Arayıpta bulduğum yalnızlıktı sevgili
Özlemini dindiremediğim
Baş edemediğim
Terkedilmişliğim yine düştü peşine
Giderken söylemiştim sana
Saçlarıma düşürdüğün dokunuşlarını al git diye
Ben her gidişine bir geliş bıraktım
Ah bir de sen
Uzatıpta elini gel deseydin o gidişlerine
Henüz yaşanmamış bir mevsimin yastığıma sinen kokusu gibiydin.
Kaç takvimden baharlarımı koparıp attığım.
Yanındayken bile yalnızlığımı tıka basa doldurduğum
Anlamsızlıklarımı
Yarımkalmışlıklarımı
Yaşanmamışlıklarımı
Yaşlanmışlıklarımı
Şahitlik etmesin sakın kimse
Çaresizlikten dilim adına değdikçe
Canı cehenneme sensizliğin de
Sessizliğin de
Sessizliği bilmezlikten sayıp bilenin de..
©
K