Kadehimi kaldırıyorum uyanışlara haykırışlara
Masamda duran resimler yansır pencerem
Gölge gibidir elimdeki kadeh çerçevedeki resimlerde
Mutluluğu meyler sofrasında aradım kendimce
Ben mağlup ölmüşüm yaşar ken bir başıma hayatı
Küskünlüğüm hayata değil karaktersiz oyunculara
Efsanelerin efendisi olmuşum yaşamın kıyısında
Gözlerimin gördüğü onca yaşananlardan sonra
Kimseye tepeden bakmadım ruhum bakar kendime
Zamanın yanlışlar ile dolu yıllarında
Bir sesleniş yükselir yürekten dudaklarına
Yutkunur avucunda kendi ecelini sıkarsın kendi dünyanda
©kural
K