Güvenirdi kendine
el açmaz
kolaya kaçmazdı
girdiğinde başı derde
Severdi kendini
herkesten önce
aşktan önce
önce endamını beğenirdi
Saklardı kendinde
duyduğu sözü
gördüğü gözü
ve yemin içtiği şiiri
şehriyle
Ve götürürdü kendiyle
yüreğini her yere
nerede ne olay patlasa da
zelzele olsa da kendine dönerdi yüzünü
-MESELCİ
©meselci
M