Bir tutam sonbahar kaçmış koynumdan içeri
Üşüdükçe yüreğim boş yere yanıyor yıldızlar sensiz gecelerde.
Her geçen gün daha derinden saplanıyor
Koyvermişliğim. Yağmurlar gibi gelmez oldun
İçimden geçeni demek gelmiyor kimselere
Kapı duvar muhabbetlerde boğuluyor akşamlar,
Serkeş gölgelerin arasında kayboluyor.
Son telaşımıda sen aldın götürdün
Koşmak gelmiyor içimden hiçbir hedefin peşinden.
Bir hedef uğruna veyahut bir keder boyunca yaşamayan hangi hakla yaşıyorum diyebilir?
Seni bile ben imal etmişken sana inanabilmek nasıl bir çaresizliğin ürünüdür. Umudun bürünüp karşıma çıktığı kılıklara her geçen gün biraz daha hayret etmekteyim.
Her halukarda oluyor istediğimiz. Gözleri, kulakları bağlı bir beygir gibi ilerliyor zaman. Ne yön verebiliyor ne dur diyebiliyoruz. Tüm mücadelemiz yolculuğun akıbetinden kendimize pay biçmek üzerine.
İyileşmek üzere olduğumun farkındayım korkum hastalığın feciliğini unutmak malum tarih tekerrür
©opapa
O