Kendime benziyorum,
kendim oluyorum zamanla.
Başkaları gibi konuşmaktan,
başkaları gibi gülmekten,üzülmekten,
başkaları gibi düşünmekten artık yoruluyorum.
Kimse için kendimden vazgeçmemeliymişim.
Kimseyi kendimden önceye koymamalıymışım.
Onlardan kıymet göremediğim gibi,
kendime de haksızlık etmişim.
Başkalarını sevmek yerine kendimi sevmeliymişim.Başkalarına gitmek yerine kendime gelmeliymişim.
Başkalarına yakınlaşmak için ne çok uzaklaşmışım kendimden.
Artık dönüş yolundayım kendime.
Ömrüm vefa eder mi bilmiyorum kendime kavuşmaya,kendim ülkesinde yaşamaya.
Ama başkaları için yaşamadığımı,
onlar için nefes almadığımı
geçte olsa farketmek de güzel.
Artık farkındalığın gereği için kendime dönüyorum.Kendimle buluşup kendim olmaya gidiyorum.Kendimden uzaklaşmama neden olanlara bir elveda demek bile istemiyorum.Çünkü kendileri için kendime yaptığım haksızlığı göremeyecek kadar kördüler.Zaten görememişlerdi,
artık görmemeliler..
Çabuk gel kendim...
Seni çok özledim...
©ibn-ulvakt
M