Kendimedir nefretim,
En son gözlerinin içine bakan bir çocuk,
Seni alıp götürmek isteyen bir rüzgârdım,
Kaybolup gittiğin gün bir daha esmedim,
Ne fayda edecek bilmiyorum,
Senin sönüp gittiğini anlatan bu yolculuk,
Bak yıllardır yokluğuna yazıyorum,
İhanetler kapıya dayanmış,
Sen her gece rahat uykunda,
Ben kendime bir mezar kazıyorum.
Ama bu da değil senin umrunda.
Yaşanılanlara masumca bakıp,
Bunların son bulması artık tek dileğim,
Çalan şarkıya içi dolu bir zehir yakıp,
Sen melodiler ol çocuk gibi dinleyeyim,
Aşkın nefreti çürütüyor içimden hisleri,
Ağlasam bu nehir kuruyana kadar,
Gözyaşlarım dağıtır mı yolumdan sisleri?
Çaresizliğimi sadece yalnızlar anlar.
Bir hayal olduğunu öğrendiğim zaman,
Sessizliğim çok büyük bir çığlık attı,
Ama sen onu da duymadın,
İşte bu yüzden hayalim bir gemi gibi battı.
Son satırlar da elveda edilir genelde,
İstemezsin ama mecbursun yine de.
Burada hiç birşey yolunda değilken sensiz,
Hiç bir umut görünmez gelen her sene de.
©pessimist_
G