yazasım okuyasım gelmiyor
mecburiyetten kalemi ele alıyorum
içimde susturamadigim
kindar nefret dolu bir ben var
benden uzaklara yollayamiyorum
savaşlar veriyorum yanlizligimla
avazım yetdiği kadar bağırıyorum
duymamak için kulak tikayanlara
sesimi duyuramiyorum
umursanmiyorum kimse tarafından
buyüzden beni ben yapan ne varsa
ele güne karşı yakıp yıkıyorum
kimselerin ne dediğinin de bir önemi yok
kulağa hoş gelen şarkılardan da kaçiniyorum
mutluluktan bahseden insanlarin
kelamlarini dinlerken alaylı bakışlarla eşlik ediyorum
bir çocuğun gözlerinden yazıyorum
asırlık bir ihtiyarin
nasihat veren sözlerinden
yorgun bitap düşmüş
kimsesiz sevgiye muhtaç benliğimden
yanlizligimla çaresizliğimden bahsediyorum
masallara aldanan
aldandigi masallarda
yanlizligini sessiz yaşayan
kaybetdiği gençliğini bulacakmişcasina
ben gibi arayanlardan bahsediyorum
©atilla0330
A