Yalnızlığın derin sularını, sessizlikle dolduruyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Yeni Bir Dünya keşfediyorum.
Duygularımın dansıyla, ruhumun derinliklerinde sürükleniyorum. Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime sığınak oluyorum.
Sözlerim kâğıda dökülürken, duygularımla mürekkep oluyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime yeni bir dost ediniyorum.
Yalnızlık bazen zor olsa da benliğimle gülümsüyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime dost oluyorum.
Serenatlarımda kaybolurken, dökülen incilerimi izliyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Manzarama şölen oluyorum.
Görünmeyen bir gökyüzünde, yıldız olup kayıyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime gece oluyorum.
Dalgaların verdiği bir esinteyken, felaket oluyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime nefes oluyorum.
Bulutları sarmalarken, sevgimle oluyorum.
Kimsenin olmadığı bu anlarda,
Kendime Cennet oluyorum.
Kendimi seviyorum...
22.10.2023
02.10
©kpln2_1zhr
K