H

Kendin

Yağmurdan kaçan küçük yüreklerdi bizimkisi
Sonu hazin ,anlamı derin
Şakaklara düşmüş olan aktı
Keder yüklü
Ardından gelen mutluluk gibi sıcaktı
Biraz saf ,çokça temiz
Bütünü başka ,tebessümleri cazgır
Mutsuz olunan sonsuzluk değildi bu
Zarif düşüncelerin dikeniydi
Tecrübeydi dikenleri sulayan
Yalnız değildi bunları yaşayan
Karmaşık konuşan duygularının izleri
Bırakmazdı ki peşini
Temiz konan kurnazlıktı ki benliği