insanları bilirdim
ölüm ile nefis arası gider gelirdi fikirleri
her ne dümen varsa çevrilir
genede batmazdı delikdeşik gemileri
aşıkları bilirdim
derya denizleri aşardı yürekleri
kocaman hülyalara dalar gene severlerdi
biçare yolun sonu gene birbirleri
ölüleri bilirdim
soğuk ve rahatsız kefenleri
kimisi gaybe kadar bürünüp yatacak
kimisinin nabzı durmamış daha
kim bilir kaç asır yüzsüzce atacak...
sarhoşları bilirdim
ayakları karışır üç adımı dört edemezlerdi
gözlerinin her siyah halkası ayrı bir hikaye
ve ayrı bir bahaneydi ertesi gün içmeye
ve ben her efkârını bilirdim
gurbeti bilirdim
nemli sararmış bir pamuk üstüne
alelacele sarılmış bir tütünün cızırtılı sesi
efkar dolu bir yudum duman ve tekrarı
sevişmeler dövüşmeler ve kavuşmalar
hepsini bilirdim adım gibi bilirdim...
bir kendimi bilemezdim
kim olduğumu , nerden geldiğimi
ve nereye gitmekte olduğumu
hiç bilemezdim kendimi nerede unuttuğumu
koskoca yıllar gözyaşı oldu aktı dudaklarıma
yeni yeni anlıyorum hâlâ yolda olduğumu..
©
©ali.akbrn
A