önce renkler gitti bir bir
sonra sesler kesildi ardı ardına
bir ben kaldım birde şiir
fikir kibritinden çıkan yangında
kimim diye düşünerek sabahlamak
kimim ve nereye bu gidiş
ölüm bumuydu? uyumak uyanmak
oysa ben ondan ne çok korkmuşum
ömrüm aramakla geçti aynadaki beni
meğer değilmişim ben o görünen
eskiyen bir kıyafet içinde şu alemi
izliyormuşum göz denilen pencereden
çok telaş ettim çürüyüp yok olmaktan
ürperdim dar bir kabre sokulmaktan
feryadıma yücelerden bir imdat geldi
dedi daha ötesi var, o son sanılan duraktan
serpildi sular içime, içim göğe serpildi
hiçlik girdabından ebediyet müjdelendi
bildim mahiyetimi, söndü yangınlar
şimdi renkler canlandı, sesler şenlendi
P