Sessizliğin bağrında yaslı bir çöl,
Kerbela, Hüseyin’in aşkı ile dolmuş,
Bir feryat yükselir, dağları delen,
Kutsal kanın damladığı o yerden.
Varlığı adaletin en büyük sesi,
Dönmek bilmez yüreğiyle yola çıkan,
Ne ihanet, ne de ölüm korkusu,
Yolunu kesemezdi Hüseyin’in asla.
Kufe’nin dönek halkına karşı,
Saf bir yürekle, sabırla adım adım,
Yalvarışlara kulak tıkamışken,
Kaderin çizdiği yolu takip etti.
İçindeki ateş, susuzluğun ötesinde,
Daha derin, daha sonsuz bir kavga,
Adaletin bayrağı, elinde taşıdığı,
Gözlerinde ahiret, dudaklarında dua.
Etrafını saran hainlerin kılıçları,
Onun vefasını sarsamazdı asla,
Her adımında bir destan yazılırken,
Kerbela'nın toprağına gözyaşı düştü.
Ferzedak’ın sözleri kulaklarda yankı,
Halkın kalbi Hüseyin’le, kılıçları düşmanla,
Fakat yolundan dönmedi, dönemezdi,
Zira kader hükmünü vermişti çoktan.
Yol boyunca acı haberler geldi durmadan,
Müslim'in şehadeti, kardeşlerin feryadı,
Lakin Hüseyin'in adımları kararlıydı,
Adaletin izini süren bir yolcu gibi.
Sa’lebiye'den Kerbela'ya, her adımda,
Zamanın durduğu, ölümün kutsal olduğu,
O an geldiğinde, Hüseyin'in bakışlarında,
Kainat sükunete büründü, şahit oldular.
Düşman dört bir yandan sardığında,
Susuz bırakıldığında Peygamber torunu,
Yezid'in zulmü doruğa ulaşmışken,
Göğe yükseldi Hüseyin’in duası.
“Yarabbi,” dedi Hüseyin, “Bu zulmü gör,
Beni susuz bırakmaya yemin edenler,
Sen onların cezasını ver, helak et,
Onların susuzluktan can vermesiyle.”
Ömer’le tenhada yapılan konuşmalar,
Bir umut arayışı belki de son kez,
Fakat hain planlar peşindeydi düşman,
Şemir’in zehirli sözleriyle dolanmış.
Teklifler, vaatler, hep boşa çıktı,
Hüseyin’in adaleti, dünyaya sığmazdı,
Bu gece sondu, vedalaşma vakti,
Ev halkı ve dostlarla son kez buluştu.
“Allahım,” dedi Hüseyin, “Şükür sana,
Bize nübüvvetle bahşettin izzeti,
Kuran’ı öğrettin, hakikati bildirdin,
Bu geceyi bize ibadetle, son bir şükürle ver.”
Sabahın ilk ışıklarıyla sahra aydınlandı,
Kerbela, bir trajedinin şahitliğinde,
Son cenk, son meydan, son nefes,
Hüseyin’in suskun kahramanlığıyla bitti.
Şehadet, göğsünde bir onur nişanı,
Kanıyla yazdı adaletin destanını,
Kerbela'nın çölü, gözyaşıyla sulandı,
Bir Peygamber torununun asla eğilmeyen başıyla.
©hasanbey.
H