Son şiirimi de yazdım artık alamam bu kalemi elime,
Yazılacak birşey kalmamıştır belki de.
Anlatılmaz yaşanırdı zaten buğulu gözlerimdeki o hüzünlü ifade,
Gönlüm darmadağınık artık dönmüş enkaz yerine,
Biliyor musun keşke geri dönebilmek mümkün olsa o eski çocukluk günlerime,
İnsan büyüdükçe hayatın zor günleri de tıpkı bir bıçak gibi bativeriyor kalbine,
Şehrin kalabalığı yerine gecenin sessizliğini dost edindim kendime,
Masamdaki duran solan sayfaları da bıraktım rüzgarın esintisine,
Aynaya baktığımda yaşama sevincini yitirmiş birisini görmekteydim her seferinde,
Sonbaharı yaşıyorum ben artık ağaçtan dökülen kurumuş yapraklar ise hayatımın hüzünlü karelerini anlatmaktaydı mutluluktan uzak bir yerde.
Çok ihtiyacım vardı biraz tebessüme,
Ama olmadı....Kendimi umutsuzluğun içinde buldum iki damla gözyaşı ile.
©by_solist
B