Keşke

Üşüyorum şu sıralar.
Hissedebildiğim tek şey bu sanırım.
Ne zaman girdin hayatıma, ne zaman gittin bilmiyorum.
Bilincimi kaybettim sanki.
Kendi kendime bir rüya görmüşüm, yeni uyanmışım gibi.
Keşke dememem için uğraşacaktın ya hani. Gerek kalmadı artık.
Ağzımdan çıkan her cümle bir keşkeyi doğuruyor.
Keşke gelmeseydin, keşke bir hayal olarak kalsaydın, keşke hiç tanımasaydım seni.
En acısı da sonuncusu için keşke demek sanırım.
Seni tanımak için uğraştıktan sonra hiç tanımamış olmayı dilemek...
Çok kırgınım, hayatımda olmadığın varlığına özellikle.
Vardın ama hiç olmadın sanki.
Yada ben hiç olmadım sende.
Hiç giremedim hayatına, hiç var olamadım. Hiç bakmadim gözlerine sanki.
Şimdi sen kafanın seni götürdüğü yere git. Ben ilk bulduğun yerdeyim.
Aldanmışlığın, yalanların kısacası bir hiçliğin orta yerinde...
©bihanim