Kaybedince anlar insan
Derin bir keske cekip saliverir
Gözlerini ıraklara.
Film seridi gibi gecer ömrümüz
Azrail çaldığında kapıyı
Ölüm ne garip sey
Konusurken bu mevzulari
En değer verdiklerimle
İcimi korkusu sariyor
Hem onlardan önce hem sonra ölmenin
Lakin çare yok bu çekip gitmenin.
Anneciğim ben senden önce ölmeyi yeğlerim
Kardeslerim babam sevdiğim
Sizlerden de önce yeğlerim ölümü
Taktir Rabbimin lakin
Veda etmek daha zor geliyor her birinize
Oysa bana hoscakal demeniz daha guzel
Güzel gözleriniz dolu dolu olsada
Islanmasın kirpikleriniz dua ile uğurlarken dilleriniz
Keske hiç keske demese insan
Ne care bunu söylerken bile bir keşke var cümlede
Nasil desem keske düsmanlik olmasa
Keder kin ve nefret gelip oturmasa kalplerimize
Hic bir ana ah cekmese yavrusuna
Yürekler dünya malı uğruna atese atmasa kendini
Ölüm bir cenazede değil sadece
Her an ürkütse günahlarımızı....
Keske kimse keske demese bir ömurde
Ve bu cümlede dahi
Bende keşke demesem keske
©yetimşair
Y