I

Keşmekeş:

Ben sana bu çiçekleri mezarlıktan çaldım,
o mavi gözler uğruna, kendi toprağımı kazdım.
Dalgalarda boğulmamak için çırpınırken,
yakamoz gibi parıltınla, hep ayağa kalktım.
Kaçarken kendimden, gece gündüz yağmurda,
kul olup kapında, sokak lambalarının altında yattım.
Seni ararken heryerde, gecemi gündüzüme kattım,
bir bilsen arkamda, gözü yaşlı kimleri nerelerde bıraktım.
Bir gözüm sendeydi, karanlığın arkasından bakarken,
bir gözüm ölümü tattı, sabah güneş doğarken.
Ben sana çiçekler topladım, kaf dağının arkasından,
zümrütü ankayla getirdim, kanatlarında uçarken.
Derdim deste deste ömrümü, yollarında yaşarken,
kıymet bilip kadrinde, pay pay arşa basarken.
Sevdim seni gözlerine dalıp, mavilerde yüzerken,
kayboldum çöllerde, seni mecnun gibi ararken.
Alevlerden fazla yandım, kalbimle sana bakarken,
ferhat oldum, dağları deldim, seni orda ararken.
Dolaştım karış karış yollarını, herşeyi seyrime katarken,
yaşadım seni içimde hep, bile sen yanımda yokken.
Gözlerinden süzülenleri topladım, yaşlar yere düşerken
hep seni sayıkladım, damlalar kor olup elimi yakarken.
Ben seni sevdim, kendimi sende ararken,
adını içime yazdım, mermiler tenimi delerken.
Yaşadım keşmekeşi, uğrunda en önde giderken,
yaşadım o acıyı, karanlıkta köşede ağlarken.
Sevdim seni hep, hayatımı boşa harcarken,
pencerenin altındaydım ben, sen sabah perdeni açarken.
Dedim ya... ben sana bu çiçekleri mezarlıktan çaldım,
o mavi gözler uğruna, kendi toprağımı kazdım.
Seni ararken heryerde, gecemi gündüzüme kattım,
bir bilsen arkamda, gözü yaşlı kimleri nerelerde bıraktım.
©isi_1975