Dağlar yükseldi göğe uzanıp,
"Kim benim gibidir?" diye bağırdı kibirle.
Hakk Teala indirdi cevabı,
Demir kazık gibi yere sapladı dağları.
Demirden zincirler yapıldı,
Dağları bağladı, alçaltıldı.
"Benden güçlü kimse var mı?" diye sordu,
Ateşin alevleri yükseldi, demiri eritti.
Ateşin kibri körüklendi,
Gücüyle her şeyi yakacağını sandı.
Su fışkırdı gökten,
Ateşin alevlerini söndürdü anında.
Bulutlar kapladı gökyüzünü,
Güneşi gölgede bıraktı kibirle.
Rüzgar esiyor, bulutları dağıtıyor,
Hakkın kudreti her yerde zafer kazanıyor
Rüzgarın gücü her yeri sarıyor,
Ağaçları deviriyor, evleri yıkıyor.
İnsan aklı binalar inşa ediyor,
Rüzgarın gücüne set çekiyor.
İnsan her şeye meydan okuyor,
Gücüne ve zekasına güveniyor.
Uyku kapadığında gözlerini,
Her şey anlamsızlaşıyor bir anda.
Uyku bile yenilmiyor insanoğluna,
Hastalık geliyor kol geziyor her yerde.
Güçlü bedenler zayıflıyor,
Kibrin yerini pişmanlık alıyor.
Hastalık bile direniyor,
Ama ölüm her şeye son veriyor.
Kibrin maskesi düşüyor,
Gerçek ortaya çıkıyor.
Dağlar, ateş, bulut, rüzgar, uyku, hastalık,
Hepsi birer kul, hepsi aciz ve ölümlü.
Ancak Allah var, diridir ve sonsuzdur,
O'nun kudreti her şeye yeter.
Ey insanoğlu, kibirden sakın,
Kibir seni kör eder, mahveder.
Allah'a teslim ol, şükret nimetlerine,
O'nun kudreti sonsuzdur, her şeye kadirdir.
©hasanbey.
H