Sessiz kahkahalar ardından bakarken
sığındığım kuytu köşelerin de sakladığım
türkülerin sesini dinlerim aklım da dolanır
Kaçacak yer ararken seni de kendime
benzetirdim.
Nasıl bir yalnızlık bu kalabalık ta bile içine alan ortaya çıkar da çığlık çığlığa sevinçleri bile
alev topuna döner. dönüp dolaşıp vardığım yolum aynı istikamete çıkar hep.
Gideceği yeri bilmeyen şehirlerin de
dönülmesi zordur kalmak gerekirken
mecbursun yürek ıslanır çatısı uçar
yağmur altında kalır
kuşlar da yuva arar ısınacak çalı çırpı.
dolu ya tutunur çırpınır
uçarken pır pır yaraları nasıl
sarılırdı.
Sol yanıma sakladığım güllerim var
kendime çok yakıştırdığım her şey
bitti dediğin de ortaya çıkar kokusu mis gibi
yayılırdı teselli bulurum peşinde
umuda çıkan pencere arar gövdemde birikmiş güvelenmiş bahçem kurumuş.
Kışa benzemiyor bu mevsim nereden bakarsan bak sağdan sola benzetemiyorum ya da
buz tutan. soğuğa öylesine bir hissiyat bu.
kendim den uzak inadına yakın olsam da
Nasıl sın iyi misin diye sorsam sana
dağınık kalır kalemin de duygular körelirdi ağlamak üzere olmak ta zordur.
Bir işaret sadece ışık parçasında
yaşamaya dair nefes alan karanlığa
kibrit ucu kadar yanan.
©ebrulimsi5
©ebrulimsi5
E