Bir daha hiç görmeyeceğimiz insanların anılarıyla dolu içimiz ,
Daha kendi yaralarımızı saramazken başka yaralara ilaç olmaya çalışma biçimimiz , Başta güzel olan şeylerin sonradan yırta yırta yaralar açması yanlış seçimimiz, ağlamanın çare olmadığını biliyoruz ve ağlamaktan başka çareninde olmadığını bi anda dalıp giden insanlara dönüştük
çayın demine ,
yağmurun sesine ,
ağlamakta zor değil aslında ama kimse duymasın diye nefesini tutarsın ya işte o an sıktığın çenenin acısını yüreğinde hissedersin hemde defalarca ; işte bu söyleyemediklerimiz öldürüyor bizi
Herkese çiçek bize taş duvar oldular ...
Herşeyi bi kenara bırak sesini duysak
Kokusunu hissetsek
Özür dileyip seni seviyorum dese yine kanarız
Bu da bizim yenilgimiz ...
..
©birzerdüşt
B