akşamın kızıl perdesi inerken ufka
güneşi yakalamaya çalışan
amaçsız martılar gibiyim;
adım adım sensizliğe yürüyorum...
dudaklarımda iki hece;
sessizliğe vurulmuş kilit gibi
dilimde ismin!...
her gece duamda,
saçların, kokun yanıbaşımda
sana düşlerimde kavuşuyorum...
yıkar geçer de tüm dünyayı
bu derin öfkemin ateşi;
bir gülüşüne sellerce yağıp,
kış ortasında tek sana açılır güllerim...
sen bilmezsin!
©calamus
C