Kimsem yok.
Bir başımayım, biçare.
Özüm çamur, sözüm HU!
Kainatın içinde,
Bir çamurlu su.
Bir çölde, bir hurmayla, bir peygamber besleyenim de var...
Bir karanlık kuytuda adam öldürenim de...
Bir güzel sesi ile kalabalıkları susturanım da var...
Roma'yı yakanım da...
Bir gemiyle insanlığı ve yaratılmışı tufandan kaçıranım da var,
Her cuma hutbesini bir ağaçta yaparken yer değiştirince...
Üzüntüden... 😪Ağacı ağlatıp,
İnletenim de...
İyi de kimim ben?
Kun fe ye kun dedin ve oldum,
Yasin de nutfe, Bakarada ibret doldum.
Bir Fatiha ile başladı kitabım.
Bir mezarda Fatiha ile son buldum.
Kainatı büktün önümde,
Bir zeytinle kırk gün...
Bir hırka giydirdin ki bedenime
Tebbet korkusu çöktürdün.
Beş vakit çaldın,
Beş dem verdin karşılığında...
İmtahanlar koydun önüme
Dünya tatlılığında..
Nefesim! Dur!
Yazma yeter...
Sana dünya kilit...
Anahtarı Nar-ı Denizde...
Yüzmeyi öğren..
Yeter...
Baraküda 🍀
©baraküda
B