Sevgili günlük diye başlar,
Sonra bir bakardım şiir dolmuş satırlar...
Sessiz mahrem münzevi.
Akardı çoşkuyla duygular...
Bazen bir şarkı tutturur..,
Şenlenirdi sayfalar...
Bazen mürekkepti hüzün
Gözyaşıydı damlalar..
Kimseler okumazdı,
Kimseler bilmezdi ...
Temizdi huzurluydu..
Uyandığım sabahlar
Bir bakirenin saf gülüşü kadar..
Masumdu hatıralar..
Şimdi kirli gözlerle, kimbilir ne sözlerle
Anlamayan ve hatta anlamsızlaştıran ...
Günahkar bakışlara teslim mahrem duygular..
Belki yanlış anlaşılma hissiyle arkadaştır korkular..
Yazmak ....yazmak .. ve yazmak .
Sadece yazmak ve rahatlamak ..
Tüm mesele bu iken ...
Neydi bizi kalemsiz kağıtsız bırakan şey..
Nedendi bu içimizdeki var olma hissi...
Ne içindi anlaşılmayacağını bildiğin halde..
Yine de anlatmak uğruna
Anlaşılanamayı göze alma riski
Şimdi kelimelere yön veren duygular
Şiir diye karsına çıkar ..
Senin duy diye ,anla diye haykıran satırlar..
Var olmadığını bilsede seslenir durur....
Senin uğruna yazılan bu şiirler....
El nazarında kıymetsiz bu sözler
Belki duyarsın diye bir umut sergilenir
Oysa şimdi satırlara konu olan duygular ....
Bir köre en güzel tablonu göstermek gibi
Bir sağıra beste yapıp dinletmek gibi
Koku duyusunu kaybeden birine ...
En güzel ıtırları koklatmak gibi .
Gözler önünden geçer gider...
Binlerce kelime içinden bir tek kelimeyi Söylesene önemseyip kim seçerr....
©gülimeyra
L