Gözlerim dalgın, dalgalar vurur kıyıya,
Yüreğimde bir hüzün, sorular dolanır dillerde.
Kim selam verdi de biz selamı almadık?
Kim hatrımızı sorduda biz merhaba demedik?
Rüzgar fısıldıyor dallarda eski türküler,
Anılar canlanıyor, gözlerim yaşlarla dolar.
Unutmuş muyuz sevgiyi, şefkati, merhameti?
Yoksa yitirmiş miyiz kalplerimizdeki sıcaklığı?
Bakıyorum etrafıma, yollar bomboş görünüyor,
Evler sessiz, pencereler karanlığa gömülüyor.
Komşular nerede, dostlar nerede, akrabalar nerede?
Neden bu yalnızlık, neden bu sessizlik her yerde?
Belki de biz kapattık kalbimizi sevgiye,
Belki de biz çevirdik yüzümüzü merhamete.
Unuttuk selamlaşmayı, unuttuk hal hatır sormayı,
Yalnız kaldık kendimizle, karanlığın içinde boğulmaya.
Uyanalım artık bu gafletten, bu uykudan,
Açalım kalbimizi sevgiye, uzatalım ellerimizi dostluğa.
Selam verelim her karşılaştığımız insana,
Hatır soralım her gördüğümüz komşuya.
Belki o zaman değişir bu dünya, belki o zaman aydınlanır bu karanlık,
Belki o zaman dolar kalbimiz sevgiyle, belki o zaman biter bu yalnızlık.
Unutmayalım, selam bir tebessümdür, merhaba bir umut ışığıdır.
Sevgi ve dostluk köprüsüdür selamlaşmak, kalpleri birbirine bağlayan bir ipliktir.
Kim bilir belki de bir selam, bir merhaba,
Dünyayı değiştirebilir, karanlığı aydınlatabilir.
©hasanbey.
H