Kaderin çıkmaz sokaklarında kaybolmuşum, Buz gibi bir esaret sarmış her yanımı. Anlayana sözlerim hakikat olmuştur belki, Anlamadıysa feryadımı kime ne diyeyim?
Sessiz çığlıklarımı duysa da bir ruh, Yalnızlığım artar, çöker üstüme derinden. Kelimeler kifayetsiz kalır derdimi anlatmaya, Gönlümdeki yangın her hecede közlenir.
Karanlığın içinde umut arar gözlerim, Her damla yaşta boğulur hayallerim. Sonsuz bir sessizlik kaplar benliğimi, Anlatsam da duymaz, kime ne diyeyim ben?
Kırık bir ayna gibi yansıtır yüzümü, Geceye karışan hayallerimi, düşlerimi. Kim anlayabilir bu çaresizliği, bu iç sızısını, Dudaklarımda sözcükler, dilimde yarım kalmış devrik cümlelerim.
Belki bir gün, bir yerde, bir zaman, Diner belki bu fırtınalar içimde. Anlarlar belki o zaman, duyarlar derdimi, Şimdi söyleyecek bir şeyim yok, ben kime ne diyeyim?
©çile..
C