Silindim artık bu dünyadan
Ilık bir eylül akşamında hemde
Kendimi unutturdum siz insanlara
Hissetmişsinizdir sırtınızda ki hafiflemeyi
Sizden daha az adım attım
Gerinizde kalmak için
Sizden daha az konuştum
Sesimi hatırlamanız zor olsun diye
Dilinizi bile almadım ağzıma
Yokluğumun yabancılığını çekmeyin diye
Emekleyerek geçtim yanınızdan
Yükseklere baktığınızdan haberim var
Ve başardım
Herşeyini kaybetmenin başarısı bu
Artık bir ismim yok hatrınızda
Nasıl seslenebilirsiniz ki arkamdan?
Falanca sokakta bir adresim de yok
Komşuluk ölmüş diyebilirsiniz artık
Kimliğimi de siz kemirdiniz unutmayın
Kim bulabilir ki artık beni?
Ne bir gülüşüm ne de yürüyüşüm kaldı
Birine de benzetmezsiniz artık
Ne bir pencerem var ne de balkonum
Ne de ayaklarımı uzatabilecek bir kanepe
Tembihledim bütün insanlığımı
Sizin gibi yaşamayı özlemesin diye
Ay ışığında farkettim yok oluşumu
Artık yanımda bir gölgem bile yok
Siz iki kişilik yaşamaya devam edin
Silüetim siliniyor yavaş yavaş
Ayna bile kendini bende görüyor
Her geçen gün biraz daha küçülüyorum
Her geçen gün daha çok azalıyorum
Yakında bir toz tanesi olurum
Özgür bir toz tanesi
Rüzgar beni nereye götürürse artık
Belki filizlenecek bir beden bulurum
Ya toprağın altında yada toprağın üstünde
Ama biliyorum ki sizden uzakta
©reşitbilen
R