Gecenin hüznüne eğersin boyun.
Yüreğin yanar da kimse bilemez.
Gerçeğin kendisidir,değildir oyun.
Dertlerin kanar da kimse bilemez.
Bilemez kimseler düştüğün hali.
Özlemle beklersin tuttuğun eli.
Ahvalin görene yaşayan ölü.
Yıkılır çınar da kimse bilemez.
Karanlık sarar da ruhunu yakar.
Kalbine gerçeği durmadan çakar.
Gözünden biriken damlalar akar.
Umudun donar da kimse bilemez.
Meczup gibi görür divane derler
Kapını çalmadan geçer giderler.
Ölsen sanma ki gelip gömerler.
Kurumuş pınar da kimse bilemez.
©ibn-ulvakt
M