Kaç kervan yollara dizildi ardı ardına, ha bu kervandasın deyip kaç sabahı akşam eyledim, bilinmez bir seni bekleyen bu gönüldü, dolunay şahidim yol gözlemeyen bilemez.
Kaç damla gözyaşı süzüldü gözlerimden, gönül yolcusunu gözleyenden ötürü kimse bilmez.
Her damla hasretle gözlerden dökülen birer ömür incisiydi, ömrünü aşkına adamışdan başkası bilmez.
Kaç çocuk kavuştu anne şefkatine, sevinci kifayesiz anlatmakla, bu sevinci paylaşılmaz, sevince çocuklar, çocuktaki sevinci kimse bilmez.
Kaç seven kavuştu sevdiğinin sevdasına, mutluluğu dillere destan, sevinci tarifsiz anlatılmaz.
Bu kara kışın ayazında lapa lapa kar yağar gönül dağıma.
Bu gönül zirvede kalır dağlara nisbet, kimse bilmez.
Ancak Arif bilir aşkın nelere kadir olduğunu, gönül yolcusunu nice halini karlı dağların karını eritir, hasretle Kalpten yanan aşk ateşini.
Aşık bilir de âşık olmayan bilmez.
Her seven sevdiğine yazar arzu halini, benim beklediğim gönül yolcum bek ırak yollar da kaldı halim, nice oldu yaman, nice sevenler mutluluğa nail oldu, benim beklediğim mutluluk kârlı rüzgarda savrulmuş.
Kimse bilmez.
©doğukan01
H