Geçmiş bir ömürün hal hatırı sorulmaz, Yaşadık gördük her gördüğümüzden. hayata dir ders aldık kalpte gizli kimse bilmez.
Oturduğum yerden derin düşüncelerle yoğrulur gönül,
Bazen dalar gözlerim pencereden.
Bakar yollara hal hatırımızı soracak bir dost gelirmi ?
Diye bekleyiş nafile halimizi kimse sormaz..
Yine efkar bastı gönül yaralı,
gamlı gönül kime dert anlatıp ağıt yaksın ? anamdan doğdum doğalı yine kaldım, yapayalnız dört duvar arasında feryadımı kimse duymaz.
Ahir bir zamana ayak bastık,
Kulun kula bile merhameti kalmamış bizde. kalan şu emanet ruhumuz her alıp, verdiğimiz nefeste emaneti sahibine,
ne zaman teslim edeceğiz ?
diye bekleriz beklediğimiz bizden ırak değil, yakın.
Ama oda gelip emanetçiyi görmez.
©hasanbey.
H