Yine kendinle baş başa kalıyorsun gecenin karanlığında,
Gözyaşların süzülürken yanağından ağır ağır,
Susmuyor içindeki savaşta öldürülen çocuklar,
Bir umut sevilmeyi bekleyen kalbin,
Bir kalpsiz uğruna heba oluyor da,
Tek bir kelime edemiyorsun.
Susuyorsun...
Sadece susuyorsun.
Bağırmak istiyorsun, ağlamak istiyorsun bağıra bağıra,
Olmuyor yine sessiz sessiz içine hıçkırıyorsun,
Gözyaşların damlaya damlaya okyanus oluşturuyor da,
Yine de onun limanına yaklaşma hayaliyle yaşayıp gidiyorsun,
Yaşamak denirse adına...
Sahi yaşamak neydi diyorsun kendi kendine,
Yaşamak buysa ölümden farkı ne diyorsun?
Ölünce yerin belli diyorsun yurdun belli diyorsun,
Şimdi yerin de yok yurdun da,
Çünkü sığamıyorsun 4 duvar arasına,
Dışarı çıkıyorsun yer gök üzerine geliyor,
Yaşamıyorsun ki sen artık,
Yeter diyorsun,yeter bu kadar hüzün.
Daha ne gelecek başıma diyorsun,
Daha kötüsü geliyor...
Sessizliğin içinde kayboluyorsun da,
Sessizliğinle ettiğin kavgalardaki gürültüleri yine kimse duymuyor.
Yine yalnız yine bir başına kalıyorsun,
İşte o zaman,
İşte o zaman geceye sığınıyorsun...
yalnızca geceye siginabiliyorsun o sessizlikte,
ağır ağır eriyorsun gözleri önünde,
kimse seni görmüyor....
©sensizce
M