Sen uyurken, şehrin yalnızlığına eşlik ediyorum,
Gece olunca, ışıklar sönünce
Bu boş evde seni çok özlüyorum
Sen uyurken, ben şiirler yazıyorum
Yaradan aldı seni benden, kimsesiz kaldım buralarda
Her şey ne güzeldi seninle, buluşurdu aşıklar bize şarkılar söylerdi
Gözlerimin içi gülerdi şimdi o güzel günlerden eser kalmadı
Sen uyurken, sabahlarım yorgun, mevsim hep aynı
Benimkisi yaşamak değil, ölümü beklemek, her gün biraz daha ölerek
©ozkan1982
Ö