Hep şeytanı düşmanım sanıyordum.
Yaptığı hiç bir şeyi göremiyordum.
İyi niyetime kapılıp tüm olan bitene kanıyordum.
İnsanların da farkı yokmuş, tek farkı onları görebiliyorum.
Keşke şuan oturduğum bahçenin bir dili olsaydı.
Onlar rüzgarlarını ben çığlıklarımı duyururdum.
Bir de keşke şuan oturduğum bahçe de yanımda sevdiğim olsaydı.
Belki onu şiirlerimle omuzum da uyuturdum.
Size insanlığın ne demek olduğun dan bahsetmek isterdim,
Ama şuan kimseye tahammülüm yok ve derin bir kapristeyim
Ah keşke imkanım olsa Süveyda nın yanına giderdim.
İşte bu bana çok imkansız geliyor, sanki dört duvarlı bir hapiseyim.
©ggurkann
G