Ne güzel tanımlamıştı kendini
Kır papatyası...
Her rengi vardı baharın ruhunda
Bir mavi kadar huzur
Bir turuncu kadar canlı
Bir mor gibi hareketli
Bir kırmızı kadar sıcak
Öyle güzel bakıyordu ki o kahve gözleri
Yüzü elinin içinde parlıyor ay teni
Gülüşü kıskandırıyor güneşi
Ne güzel tanımlamıştı kendini
Kır papatyası...
~ Câfî ~
©cafi
C