Dozunu kaçırdık bazı şeylerin,
sevda gibi, sevgi gibi aşk gibi.
Temelleri yıkıldı sanırım bu mutluluğun,
artık bu şehirde içine kapanık tüm insanlar. Herbirşeyden yoksun herbirşeyden habersiz.
Bahar sıcaklığını yaşayamıyor yüreği soğuk,
hayata küskün insanlar.
Umutları yitik elleri çaresiz.!
Müjdelemiyor ağaçlar ilkbahar çiçeklerini,
Filizlenmiyor o tertemiz kalplerde sevgiler,
Batan bir güneş ardından köreliyor kalpler
Manzarası gözükmüyor artık ufuklardan,
o el ele kol kola yürüyen çiftlerin mutluluk sevinçlerini görmezden geliyor hayat.
Gülüşlerin yerini hüzün,
sevinçleri ise karanlık kapsıyor.
Alevlenmiyor o süslü romantik yemek masalarında sevda ışıklarının ateşi.
Aydınlatmıyor artık güneşlik perdeleri çekik evlerde geceye karamsar bakan yürekleri gökyüzündeki beliren ay.
Platonik aşklara esir düşmüş mutluluk eşleri,
Gelmiyor artık kulağa köşe başlarında top oynayan çocuk sesleri sokaklar sessiz,!!
Dalları kesilmiş ağaçlarda mesken tutmuyor oksijensiz kalmış bu bahardaki minik kuşlar,
ötmeye kalmamış hiç nefesleri.
Tadı tuzu yok eskisi gibi hiçbirşeyin,
dipsiz kuyular içinde karamsar hep bir yanımız
Bir yanımız ise kırgın küskün.
Başı okşanmamış bir yetim bir öksüz gibi,
başımız hep yerde utandığımızdan,
gökyüzüne bakmaya hasret gözlerle,
yürekten sevgiler bekleyen umutlu özlemle karamsar hep bir yanımız bir yanımız ise ""
kırgın küskün...
©şahin6634
Ş