Kırgınım en çok da kendime
Bir çığlıkla uyandım
Yüreğimin şehri yangın yeri
Kendimi alıp çıkaramadım
Onca hengamenin içinden
Samimiyetle söylüyorum
Hiç bu kadar ağlamadım içimden.
İçimden geçenleri anlatan,
Şairleri arıyorum deminden beri
Yüreğimi konuşturmaya çabalıyorum
Her biri zırvalık dolu boş laflar
Anladım ki beni en iyi
Yüreğim anlar...
Ne vardı da büyüdün be adam
Çaçarat bir çocuk kalıverseydin
Kâlesizce yirmi kişi topun peşinden
Terrevan içinde soluksoluğa kalmak
Bu kadar yormuyordu
Ne beni ne de yüreğimi
Baştan sona kendimi anlattım oturup kendime
Meğer hiç tanımamışım kendimi
Bilseydim ne severdim
Ne de severlerdi beni
Hoş seven de yok zaten
Bıkmış yüreğimden ten...
Meğer daha çok ağlatırmış insanı
Deli gibi seviyorum diyen.
©yetimşair
Y