Gökyüzü, ufkun en uzak köşesinde,
kızıl bir ağıtla inceden yanarken,
biz de sustuk,
birbirimize bakan ama konuşamayan,
kelimelerden uzak,
gözlerin anlattığı bir hikâyede.
Zaman, ellerimizden kayıp giderken,
kırık düşler gibi,
bir sessizlik sardı aramızda,
hatıraların ağır, tatlı yüküyle,
adımlarımızın bıraktığı ıslak izlerde.
O ışığın içinde,
bir an,
dokunamadığımız ama hissedilen,
söylemek istediğimiz her şey vardı,
dudaklarda dönüp duran,
ama hiç söylenmeyen bir şarkı gibi.
Gecenin koynuna düşerken o renkler,
yıllar öncesinden bir tebessüm gibi,
kalbimde yaşar hala,
senin ve benim arasında,
sessizliğin ve hatıranın kıyısında.
Yıllar sonra yine anımsarım o zamanı,
zamansız, biçimsiz ve eksik kalan cümleleri,
gözlerinin derinliğinde kaybolan o anı,
ve içimde büyüyen o sessiz fırtınayı.
Her yıldız, düşerken gecenin sessizliğine,
birer mektup gibi gelir bana,
dokunamadığım ellerinin sıcaklığını taşır,
ve her defasında anlarım,
hatıranın en güzel yanı,
bitmemekmiş aslında,
söyleyemediklerimizin içinde yaşamakmış.
©bahardalı
B